Historia

Pierwsze zapiski o miejscowości Górażdże są udokumentowane w 1297roku.

Tak pisze Gal Anonim najstarszy kronikarz Polski. Ziemie te jednak były zamieszkałe w epoce
brązu, o czym świadczą wykopaliska w Gogolinie, Obrowcu, Zakrzowie, Malni i Choruli.
Nowsze znaleziska pochodzą z pierwszych wieków po Narodzeniu Chrystusa z tak zwanego okresu rzymskiego. Następne wzmianki datowane są na rok 1679 i 1823. Pisownia naszej wsi od jej powstania aż do roku 1935 brzmiała Gorasdze.

Według ustnych przekazów około 1647roku (tj. pod koniec 30 - letniej wojny)zostały stoczone ze Szwedami ostre walki, od których to w znacznym stopniu nasza wieś została spalona. Przed tymi wydarzeniami prawdopodobnie wieś była bardziej położona na południe w kierunku Gogolina i Karłubca. Obecna leśniczówka miała znajdować się prawie w środku wsi. Po tym pożarze Hrabia
Haugwitz, który już w owym czasie był dużym posiadaczem terenów ziemskich w tym regionie, miał założyć w tym regionie duży majątek ziemski. Świadczą o tym duże zabudowania przy leśniczówce tzn. Masztalnia. Majątek uległ podziałowi pod koniec XVIII wieku gdyż kronika parafialna w Kamieniu podaje, że 1823roku 18-stu rolników ze wsi Gorasdze płaciło dziesięcinę proboszczowi z Kamienia. Według statystyk z 1845 roku Górażdże liczyło 144 mieszkańców. Wśród budowli wymieniono 14 domów, folwark i leśniczówkę.

Już w XIV wieku wapno ze Śląska a w szczególności z Opola i Strzelec było przedmiotem ożywionego handlu. Rozwój na Śląsku Opolskim przemysłu wapienniczego rozkwitł dopiero po uruchomieniu linii kolejowej z Wrocławia do Katowic w latach 1841 - 1845 r.
We wsi Gorasdze pierwsze piece wapiennicze powstały pod koniec XVIII wieku. W XIX wieku w dalszym ciągu rozbudowywano rozwój tegoż przemysłu.

Nazwa pieców wiązała się częściowo z nazwą właściciela i tak prawdopodobnie Olawa pochodzi od nazwiska właściciela wapiennika Olauer, względnie Ohler.
Jeden z tych pieców jeszcze do dziś dnia stoi, dom który stał obok pieca został wyburzony w 1988roku.

W drugiej połowie XIX wieku i w latach przed pierwszą wojną światową Hrabia Haugwitz oraz Spółka Akcyjna Przemysłu cementowo-wapienniczego wybudowała szereg pieców kręgowych i szybowych typu Hoffmann. Ostatni z nich ze względu na ciężką pracę został w 1971r. Zlikwidowany. Należy też wspomnieć o istniejącej w latach 1860-1920 cegielni o nazwie Adlys Segen. Surowiec wydobywano między Olawą a Leśniczówką i dowożono do cegielni furmankami.
1 sierpnia 1935roku została otwarta Stacja Kolejowa. Nazwę wsi władze niemieckie zmieniły w latach 1935-1945 na Waldenstein. W styczniu i lutym w 1945r. wieś znalazła się w strefie frontowej.

Większość mieszkańców władze radzieckie ewakuowało. W wiosce zostali tylko ludzie starzy i chorzy. Dopiero w 1945 r w marcu ludność powróciła na swoje ziemie.

Na frontach wojny zginęło 32 żołnierzy i 6 cywilów internowanych przez wojsko radzieckie do Rosji skąd nikt nie powrócił. Żołnierze radzieccy rozstrzelali 5-ciu mieszkańców Górażdża.
Podczas działań frontowych spalono dwa budynki. W latach 1963-65 wybudowane zostały nowoczesne automatyczne piece do wypału wapna oraz oddział do gaszenia wapna.

W 1976r. oddano do eksploatacji nowoczesną cementownię o dużej jak na tamte czasy mocy produkcyjnej. W roku 1966 oddano społeczeństwu wsi nowo wybudowaną szkołę podstawową 1000-lecia Polski im. Henryka Sienkiewicza. Starą szkołę przekwalifikowano na przedszkole.
Przemysł cementowo - wapienniczy stanowi główne źródło pracy i zarobku dla mieszkańców wsi.
Na uwagę zasługuje kaplica-dzwonnica z początku XX wieku, która przez długi czas była namiastką „własnego" kościoła dla mieszkańców Górażdży.

Tu gromadzili się wierni, tu odprawiano nabożeństwa majowe i różańcowe. Dziś wierni modlą się w zbudowanym w latach 1984-1989 w kościele pod wezwaniem Błogosławionego Czesława.
Zaś współczesną perełką wsi jest wielofunkcyjne, doskonale wyposażone pod każdym względem Centrum Konferencyjne Górażdże Cement S.A., wchodzącej w skład światowego koncernu Heidelberg Cement.

 

W roku 1988 wieś liczyła ponad 1.200 mieszkańców. Dziś, po fali wyjazdów, pozostało w miejscowości ok. 870 mieszkańców.

 Zapraszam   do  archiwum galerii